จังหวะชีวิต ที่แตกต่างกัน

เหตุการณ์เริ่มต้นเกิดที่โรงเรียนบ้านนอกแห่งหนึ่ง

ฝ่ายเด็กหญิง ชื่อ เปิ้ล ซึ่งต่อไปในเรื่องนี้จะเรียกแทนว่า “น้องเปิ้ล” (ทำยังกะภาษากฏหมาย ทำหนังสือสัญญาซะงั้น แล้วไหงบอกว่าบ้านนอก ชื่อนี่คนเมืองเชียว)

ฝ่ายเด็กชาย ชื่อ เข้ม (ชื่อค่อยเข้าบรรยากาศหน่อย) เรื่องก็มีอยู่ว่า ทั้งสองคนนี้เป็นเพื่อนกัน เพราะบ้านอยู่ใกล้ๆ กัน ก็เลยเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน พอเริ่มโตขึ้นสักหน่อย ต่างก็เข้ามาเรียนกันในเมืองหลวงซึ่งแน่นอน กรุงเทพนั่นแหละ เรียนอยู่โรงเรียน เดียวกัน ห้องเดียวกัน เมื่อทั้งสองเรียนจบในระดับประถมศึกษาตอนปลาย (ป.6 นะ ไม่ต้องงงกับศัพท์ทางการ) จังหวะชีวิต ของทั้งสอง ก็เริ่มที่จะมีความแตกต่าง ฝ่ายเปิ้ลนั้น พ่อและแม่ บอกว่า ไม่มีเงินจะส่งเสียให้เรียนต่อแล้ว เพราะอยากจะให้น้องๆ ของเปิ้ลได้เรียนกันบ้าง เปิ้ลซึ่งเป็นคนที่รักน้องมาก ก็เลยจำใจเลิกเรียน และเข้าไปสมัครทำงานในร้านอาหารแห่งหนึ่ง เป็นลูกมือ แม่ครัวของร้านแห่งนั้น ฝ่ายเข้ม นั้น พ่อและแม่ ยังส่งให้ร่ำเรียนไหว เพราะเข้มเป็นลูกคนเดียวพ่อแม่ มีกำลังส่งมากกว่า และ คาดหวังว่า ลูกชายเพียงคนเดียวนี้ จะได้เรียนจบสูงๆ มีหน้าที่ การงานดีๆ ทำ เป็นที่เชิดหน้าชูตาของพ่อและแม่ ต่อไป จึงมีโอกาสได้เรียนต่อในระดับมัธยมศึกษาตอนต้น (ม.ต้น นั่นแหละ)

เวลาค่อยๆ ผ่านไป ผ่านไปไว แต่ไม่ได้โกหก ทั้งสองคน ได้มาพบเจอกันอีกครั้ง โดยไม่ได้ตั้งใจ ในตลาดติดแอร์แห่งหนึ่ง ก็เลยได้มีโอกาสสอบถามสารทุกข์สุขดิบของกันและกัน

เข้ม – อ้าว เปิ้ล ไม่ได้เจอกันซะนาน เป็นยังไงบ้างล่ะ
เปิ้ล – ก็สบายดีน่ะสิ ไม่งั้นจะมาเดินซื้อของได้ไง
เข้ม – กวนแล้วมั๊ยล่ะ ไม่ได้เจอกันซะนาน ยังกวนเหมือนเดิมนะ
เปิ้ล – ก็เห็นนายดูมึนๆ ก็เลย หยอกล้อซะหน่อยเอง
เข้ม – เดี๋ยวก็แกล้งให้ปล่อยโฮ เหมือนตอนเด็กๆ เลยนี่
เปิ้ล – เอาแล้วมั๊ยล่ะ เอาล่ะๆ ข้ามไปแล้วกัน ว่าแต่ ตอนนี้ เป็นไงบ้างล่ะ เรียนจบแล้วรึยัง?

อ่าน  ไม่ควรพาเด็กอ่อนไปเที่ยวห้าง

เข้ม – ยังเลยน่ะสิ ตอนนี้ยังติดอยู่อีกตัวนึง ก็จะจบแล้ว แต่อาจารย์น่ะสิไม่ยอมปล่อยให้เลย ยากชมัด
เปิ้ล – เอาน่า เดี๋ยวก็จบแล้วนี่ แค่ตัวเดียว สบายอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ โชคดีกว่าเราซะอีก
เข้ม – อืม ว่าแต่เธอเถอะ เป็นไงบ้างแล้ว จะเปิดร้านเองรึยังล่ะ
เปิ้ล – ก็คิดไว้อยู่นะ ช่วงนี้ก็เก็บเงินได้สักก้อนแล้วล่ะ กำลังมองหาทำเลอยู่เลย ถ้าโชคดี ได้ทำเลดีหน่อย ราคาไม่แพง ก็คงจะคว้าไว้แหละ
เข้ม – เรื่องหาทำเลนี่ ต้องค่อยๆ คิด ค่อยๆ หาไปแล้วกัน ถ้ารีบร้อน เดี๋ยวเสียดายทีหลังนะ
เปิ้ล – นั่นน่ะสิ ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ก็เลยยังไม่ได้ซะที ตอนนี้ก็ทำอยู่กับ เถ้าแก่ไปก่อนแหละ แล้วถ้าเปิดร้านจริงๆ เมื่อไหร่ จะบอกนายคนแรกเลย
เข้ม – ให้ไปช่วยประเดิมใช่มั๊ย ได้เลย อย่าลืมบอกแล้วกัน
เปิ้ล – ว่าแต่เบอร์โทรนาย ……
เข้ม – ……

อ่าน  โฆษณาเน้นเพื่อสังคมจริงหรือ?

การสนทนาสารทุกข์สุขดิบ ก็ดำเนินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งต่างคน ต่างขอตัวแยกย้ายกันไปตามทางเดินของแต่ละคนอีกครั้ง เมื่อเวลาผ่านไป อีกหลายปี เข้ม ก็ได้เรียนจบ มีการมีงานทำ เป็นหัวหน้างาน แต่เงินเดือนน้อย พอแต่งงานไป ก็เริ่มคิดที่จะผ่อนบ้าน แต่ด้วยงานที่หนัก เงินเดือนน้อย ก็เริ่มคิดที่จะหางานอย่างอื่นทำ ควบคู่ไปกับงานประจำที่ทำอยู่ เพื่อหาเงินให้มากพอที่จะผ่อนบ้านสักหลัง ส่วนเปิ้ลนั้น หลังจากการพบปะพูดคุยครั้งนั้นแล้ว เปิ้ลก็ได้ทำเลที่เหมาะเจาะ เปิดร้านเป็นของตัวเอง ค่อยๆ ผ่อนร้าน จนกระทั่งได้ร้านเป็นของตัวเอง มีลูกจ้างช่วยทำงานอีกหลายคน ร้านค่อยๆ เติมโตขึ้นไปเรื่อยๆ ลูกค้าก็เยอะ เปิ้ลก็ไม่ได้หยุดเพียงแค่ ขายไปวันๆ แต่กำลังมองหาทำเลใหม่ๆ เพื่อจะขยายสาขาต่อ โดยให้ น้องสาวจากต่างจังหวัดเข้ามาช่วยดูแล กิจการก็ดีขึ้นเรื่อยๆ

ชีวิตของคนเรา มีความแตกต่างกันไป ไม่ใช่ว่า เรียนสูงแล้ว จะสามารถหาเงินได้มากกว่าคนที่เรียนมาน้อยเสมอไป การที่คิดว่า อาชีพหนึ่ง ดีกว่า และสำคัญกว่าอีกอาชีพนั้น ไม่เป็นความจริงเลย เพราะทุกๆ อาชีพ มีความสำคัญเหมือนๆ กัน หากขาดอาชีพใดไปแล้ว สังคมก็สะดุดไม่เป็นอย่างเช่นปัจจุบันแน่ๆ

อ่าน  ทำผิดอย่าคิดว่า ไม่มีใครรู้

ภาพเล่าเรื่อง

เที่ยวได้บุญที่ วัดหงษ์ปทุมาวาส (วัดมอญ)

ได้มีโอกาส ติดตามแม่ และเพื่อนของแม่ ไปให้อาหารปลาที่วัดหงษ์แห่งนี้ อ่านไม่ผิดครับ วัดหงษ์ ไม่ใช่ วัดหงส์ นะครับ ปลาที่นี้ชุกชุมเป็นอย่างยิ่ง ...

ข้ามถนนปลอดภัย ใช้สะพานลอยนะ

ถนนหนทางในสมัยนี้ดูจะอันตรายมากจริงๆ การเดินข้ามถนนหนทางตามปกติ หากไม่ข้ามสะพานลอย ก็จะถือได้ว่าอันตราย แม้เราจะระวังตัว แต่ก็ไม่แน่ว่า รถยนต์จะระวังเราด้วยหรือไม่ การเดินทางทุกวันนี้ ปลอดภัยไว้ก่อน เดินข้ามสะพานลอยกันดีกว่า ...

บันทึกเที่ยว บันทึกภาพ

ส้มตำอร่อยๆ ที่ร้านกองทัพส้มตำ

ร้านกองทัพส้มตำนี้ ถ้าหากจะให้มาเอง ก็อาจจะมาไม่ถูก ด้วยความที่ไม่คุ้นเคยกับเส้นทาง แถมยังไม่เคยจำเส้นทาง ที่ไม่จำเส้นทาง เป็นเพราะว่า การมากินส้มตำที่ร้านนี้นั้น จะได้พี่สาวเจ้าของพื้นที่ พามายังร้านนี้ ...

วันแม่พาแม่เที่ยว 2012 ต่อภาคสี่ (ลิ้มรส ก๋วยเตี๋ยววัดมะขาม)

วันแม่พาแม่เที่ยวในปีนี้ เนื่องจากวันที่เที่ยวจริงๆ เป็นวันเสาร์ จึงยังเหลือวันอาทิตย์อีกวันหนึ่งให้เที่ยวได้อีกวัน แต่วันนี้ถ้าจะไปตามสถานที่ท่องเที่ยวแล้ว ปริมาณของรถและผู้คนคงจะหนาแน่นพอสมควร ซึ่งก็ไม่ผิดจากความคาดหมายนัก และในช่วงสายๆ ก็เริ่มได้รับฟังข่าวรถติดแล้ว วันนี้จึงต้องเที่ยวตะลอนในระแวกบ้านแทน ...