แก้วน้ำ กับภาระที่แบกไว้

ขณะที่ครูกำลังสอนนักเรียนของเขา ในหัวข้อการจัดการกับแรงกดดันและความเครียด ครูได้หยิบแก้วน้ำใบหนึ่งขึ้นมา และ ถามนักเรียนว่า “พวกเธอคิดว่าแก้วน้ำใบนี้หนักเท่าไหร่” คำตอบของนักเรียนมีตั้งแต่ 20 กรัม ถึง 500 กรัม

[ad#ad-5]

มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับน้ำหนักที่แท้จริงของแก้ว ว่าหนักเท่าไหร่ แต่ขึ้นอยู่กับว่าเธอถือมันไว้นานเท่าใด ถ้าครูถือมันไว้เพียงหนึ่งนาที ก็ไม่มีปัญหาอะไร ถ้าครูถือมันไว้หนึ่งชั่วโมง แขนของครูก็จะปวด ถ้าครูถือมันไว้หนึ่งวัน พวกเธอคงต้องเรียกรถพยาบาล แม้ที่จริงจะเป็นน้ำหนักเดียวกัน แต่ยิ่งถือมันไว้นานเท่าไหร่ มันก็ยิ่งหนักมากขึ้นเท่านั้น

ถ้าเราแบกภาระ (ความทุกข์ ความหนักใจ ฯลฯ) ของเราไว้ตลอดเวลา ไม่ช้าก็เร็ว ภาระนั้นจะยิ่งหนักขึ้นจนเราไม่สามารถจะแบกมันไว้ได้อีก ดังนั้นสิ่งที่เธอต้องทำก็คือ วางแก้วนั้นลงซะ พักสักระยะ ก่อนจะถือมันใหม่อีกครั้ง เราจะต้องวางสิ่งที่เราแบกไว้ลงเป็นระยะ เราจึงจะสามารถฟื้นพลังขึ้นใหม่ และสามารถแบกมันได้อีกครั้ง

ดังนั้นก่อนเธอจะกลับบ้านในคืนนี้จงวางภาระของเธอลงอย่านำมันกลับไปบ้านด้วย เธอสามารถยกมันขึ้นมาได้ในวันพรุ่งนี้ ไม่ว่าภาระใดก็ตามที่เธอแบกอยู่ ในตอนนี้ วางมันลงสักพัก ถ้าเธอทำได้แล้วค่อยยกมันขึ้นมาใหม่

อ่าน  นัสรูดิน : เรื่องเล่าจากอีเมล์

เมื่อเธอได้พักแล้ว ขอให้ผ่อนคลายและพักผ่อนชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก จงมีความสุขกับมันแต่ดูเหมือนว่าความเป็นจริง ชีวิตของคนหลายคนแตกต่างจากบทเรียนที่คุณครู สอนกับเด็กน้อย หลายคนอาจเถียงว่า “หากคุณเป็นฉัน คุณจะรู้ว่าปัญหาที่กำลังเผชิญ มันไม่สามารถวางลงได้” หรือบางคนอาจแย้งว่า “ปัญหาอยู่ที่ใจ ไม่ใช่ของอยู่ที่มือจึงคิดวางกันได้ง่ายๆ” ใช่แล้วของอยู่ที่มือ แต่ใครเป็นผู้กำหนดมือให้วาง

เรื่องง่ายๆ ที่เรามักจะมองข้ามกันไป อ่านเรื่องนี้แล้วประทับใจมาก เลยขอนำมาเก็บไว้ในบล็อค หากคนเราพยายามทำ พยายามทุ่มเทอะไรมากจนเกินไป โดยไม่สนใจขีดความสามารถ ก็คงจะอ่อนเปลี้ยเพลียแรง จนไม่สามารถทำอะไรต่อได้ พักบ้าง เที่ยวบ้าง เติมเต็มให้กับชีวิต แล้วสิ่งต่างๆ ที่คุณแบกไว้ ก็จะเบาลงอย่างไม่น่าเชื่อ

ที่มา : เรื่องเล่าจากอีเมล์

ภาพเล่าเรื่อง

ผักตบชวา ขึ้นชื่อว่าผัก แล้วมันกินได้หรือไม่?

ผักตบชวา ชื่อก็บอกอยู่ว่าเป็นผัก แต่ไม่เคยได้ยินใครพูดเลยว่า กินผักตบชวาจิ้มน้ำพริกหนุ่มอร่อย หรืออื่นๆ แต่หลังจากลองค้นหา โดยใช้ search engine เจ้าประจำ ...

ศิลปะแถวบ้าน ศิลปะที่มาพร้อมกับความเสียใจ

แถวๆบ้าน มีศิลปะแขนงหนึ่ง ที่ไม่รู้ว่า มาเมื่อไหร่ และมาได้อย่างไร เป็นศิลปะที่พบเห็นตามป้ายรถเมล์ สะพานลอย เสาไฟฟ้า และตู้โทรศัพท์ ศิลปะแขนงนี้ ...

บันทึกเที่ยว บันทึกภาพ

เดินเที่ยว ตลาดน้ำนครเนื่องเขต หรือ ตลาดโบราณนครเนื่องเขต

ทริปนี้ มาจากช่วง ธันวาคม 2010 ที่ไปธุระที่ฉะเชิงเทรา แล้วได้แวะไปเที่ยว ตลาดบ้านใหม่ ร้อยปี คิดว่า ยังพอจะเหลือเวลาอยู่ ...

แวะซื้อ แวะชม การทำผ้าบาติก

การเดินทาง แบบแวะนั่น แวะนี่ ไปเรื่อยๆ ก่อนจะไปยัง ปลายทางที่ เกาะพิทักษ์นั้น ก็มีผลทำที่ทำให้ได้ผ่านไปทางหน้าร้านขายผ้าบาติก ซึ่งตอนขับไปก็เลยไปสักเล็กน้อย แล้วก็ต้องขับถอยหลังกลับมา ...